Leczenie uzależnienia od hazardu

Leczenie uzależnienia od hazardu to proces terapeutyczny, który pomaga osobom zmagającym się z destrukcyjną potrzebą grania odzyskać kontrolę nad życiem, emocjami i finansami. Uzależnienie od hazardu rozwija się stopniowo, prowadząc do problemów rodzinnych, zadłużenia, utraty pracy i pogorszenia zdrowia psychicznego. W Gabinetach Specjalistycznych Renata Graduszyńska wspieramy pacjentów w identyfikacji mechanizmów nałogu, wzmacnianiu samokontroli i budowaniu trwałych strategii radzenia sobie bez gry.

Patologiczny hazard – leczenie uzależnienia od hazardu

Do niedawna stałych bywalców kasyn i salonów gier uznawano pochopnie za …lekkoduchów. Tym, którzy powoli zaczynali tracić wszystko – zarzucano brak rozsądku, hulaszczy tryb życia i skrajny egoizm – szczególnie wtedy, gdy na skutek systematycznego grania dramaty zaczynały dotykać nie tylko samych grających, ale i ich rodziny. Brak pieniędzy, długi, potracone dobra, rzesze komorników, czy nawet zagrożenia płynące ze strony grup przestępczych, które onegdaj – niczym dobry wujek – pożyczyły pieniądze, dziś zaś bezwzględnie należność egzekwują to świat niejednego bywalca kasyn, kolektur Lotto, czy salonów bukmacherskich. Czasem dramat zaczynał się mniej spektakularnie – w kameralnym towarzystwie pokerzystów, wspólnie „relaksujących” się w weekendy… Coraz większa świadomość mechanizmów nałogu sprawia, że leczenie uzależnienia od hazardu staje się koniecznością, a nie wyborem, aby przerwać destrukcyjny cykl i odzyskać stabilność życiową.

Dlaczego hazard uzależnia i kiedy niewinna gra staje się chorobą?

Historie patologicznych hazardzistów wskazują, że wszystko – podobnie jak w uzależnieniach – zaczynało się miło … Czasem w ogóle dość długo było „miło”, co zresztą potwierdzało społeczne stereotypy, opisujące hazardzistów jako osoby, które samolubnie poszukują przyjemności i łatwego zysku. Pytania i wątpliwości zaczęły pojawiać się w momencie, w którym dostrzeżono fakt, że dla części grających powtarzanie tej czynności staje się po pierwsze skrajnie groźne, po drugie – przymusowe. Niejednokrotnie okazywało się, że ludzie skądinąd inteligentni i pozostający (przynajmniej od czasu do czasu) w kontakcie z rzeczywistością, widząc dramatyczne skutki, decydują się na zaprzestanie grania, obstawiania, typowania itd. ale… na dłuższą metę przerwać nie potrafią. Mimo własnej decyzji! Zwykle dłuższe lub krótsze okresy przerw w graniu wywołane były masywnymi, groźnymi konsekwencjami. Potem jednak wszystko zaczynało się od nowa. Dlatego w sytuacji, gdy mimo prób zatrzymania destrukcyjnego nałogu gra nadal przejmuje kontrolę nad życiem, konieczne staje się leczenie patologicznego hazardu, aby odzyskać równowagę i możliwość normalnego funkcjonowania.

Dlaczego leczenie patologicznego hazardu jest konieczne – kiedy gra przestaje być zabawą a staje się przymusem

Analiza historii grania u tych wszystkich, u których aktywność ta zaczęła doprowadzać do destrukcji, wskazywała coraz bardziej jednoznacznie na obecność kryteriów, w oparciu o które specjaliści rozpoznają uzależnienia. Najbardziej charakterystyczne były tu: tzw. utrata kontroli oraz kontynuowanie grania mimo okresowej przynajmniej świadomości strat i skrajnych czasem zagrożeń. Coraz bardziej oczywistym stawał się fakt, że niektóre z osób grających nie są już w stanie samodzielnie regulować częstotliwości grania, czasu, jaki graniu poświęcają, czy wreszcie – kosztów ponoszonych w związku z graniem. Zauważono także swoisty zanik instynktu samozachowawczego, demonstrujący się szczególnie dramatycznie tym, że osoby świadome destrukcji i odczuwające już negatywne konsekwencje grania – bezwolnie niejako powtarzały stare zachowania. Dało się także zauważyć, że swojego rodzaju kołem zamachowym podtrzymującym granie jest u niektórych nienaturalna potrzeba przeżywania intensywnego napięcia, jakie w sposób naturalny towarzyszy graniu. Wygrana zwiększała poczucie mocy i motywowała na fali euforii do dalszej gry. Przegrana powodowała spadek szacunku do siebie i dojmujące zmniejszenie poczucia kontroli, co wiązało się z kolei z szalenie intensywnym pragnieniem odrobienia strat.

Mechanizm napięcia – kiedy emocje zastępują wygraną w patologicznych grach

Co ciekawe – okazywało się, że wielu grających w sposób wzbudzający już niepokój było bardziej zadowolonych z przegranej niż z wygranej. Dlaczego? Jasnym stało się, że przegrana motywuje ich do odgrywania się i uzasadnia, wbrew wszystkiemu, dalszą grę, a tym samym umożliwia przeżywanie stanów napięcia. Napięcia, które okazało się w przypadku patologicznego hazardu zasadniczą gratyfikacją, jakiej w istocie poszukują gracze. Napięcie jak narkotyk chciałoby się rzec… Wszystkie te obserwacje pozwoliły w konsekwencji określić taki model uprawiania hazardu, który nabrał już cech patologicznych, stając się zaburzeniem.

Kiedy i po czym je rozpoznajemy, przedstawiam poniżej.

Patologiczny hazard – jako jednostka chorobowa uwzględniony został w Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10) przez Dziesiątą Rewizję w rozdziale piątym – „Zaburzenia Psychiczne i zaburzenia zachowania”, w podrozdziale – „Zaburzenia nawyków i popędów”. Przez zaburzenia nawyków i popędów profesjonaliści rozumieją powtarzające się działania, które nie posiadają racjonalnej motywacji, które nie mogą być kontrolowane przez podmiot tych działań (czyli samego grającego) i w sposób oczywisty szkodzą zarówno interesom pacjenta jak i innych ludzi. Do dziś nie rozpoznano precyzyjnie, co stanowi zasadniczą przyczynę, decydującą o tym, iż część ludzi uprawiających hazard jako taki potrafi go kontrolować, u części zaś ewoluuje on w kierunku zachowań chorobowych. Badanie sugerują, że podłożem, czy może raczej czynnikiem predestynującym do popadania w patologiczny hazard mogą być specyficzne cechy osobowości. Wg ICD-10 patologiczny hazard jest to zaburzenie, które „…polega na często powtarzającym się uprawianiu hazardu, który przeważa w życiu człowieka ze szkodą dla wartości i zobowiązań społecznych, zawodowych, materialnych i rodzinnych”. Dlategoleczenie patologicznego hazardu wymaga specjalistycznej terapii, która pomaga odzyskać kontrolę nad impulsem grania, odbudować stabilność emocjonalną i stopniowo wracać do zdrowego funkcjonowania w życiu osobistym oraz społecznym.

Kryteria diagnostyczne i autodiagnostyka – leczenie patologicznego hazardu jako proces oparty na faktach

Uzależnienie od hazardu nie jest efektem słabej woli czy braku rozsądku, ale złożonym zaburzeniem o podłożu psychicznym i behawioralnym. Prawidłowe rozpoznanie objawów jest kluczowe, aby rozpocząć skuteczną pomoc i leczenie, takie jak terapia dla osób uzależnionych od hazardu, która pozwala przerwać destrukcyjny cykl zachowań i stopniowo odzyskać kontrolę nad życiem. Umieszczając patologiczny hazard w statystyce zaburzeń, określono także konkretne kryteria, w oparciu o które przeprowadzić można zarówno profesjonalną diagnozę, jak i autodiagnozę. Poniżej przedstawiam kolejno każde z nich:

• silna potrzeba lub poczucie przymusu grania – odczuwane w sposób oczywisty w okresach, w których gra jest niemożliwa, ewentualnie w okresach, w których osoba grająca sama próbuje powstrzymać się przed graniem;
• subiektywne przekonanie o istnieniu trudności w kontrolowaniu zachowań związanych z graniem, zaburzona kontrola nad powstrzymywaniem się od grania w ogóle oraz nad długością czasu poświęconego na granie, czy wreszcie środków na nie przeznaczonych;
• występowanie, przy próbach przerwania lub ograniczenia grania, niepokoju, rozdrażnienia czy gorszego samopoczucia – co ciekawe niejednokrotnie także fizycznego oraz ustępowanie tych stanów w momencie, w którym wraca się do gry;
• spędzanie coraz większej ilości czasu na graniu, granie coraz bardziej ryzykownie, przeznaczanie na granie coraz większych kwot w celu uzyskania zadowolenia czy dobrego samopoczucia, które wcześniej uzyskiwane były już przy mniejszej intensywności grania;
• postępujące zaniedbywanie alternatywnych źródeł przyjemności lub dotychczasowych zainteresowań na rzecz grania, coraz większa koncentracja życia wokół grania – co widoczne jest najwyraźniej w tym, iż granie, zdobywanie środków finansowych na granie itd. stają się zasadniczą aktywnością patologicznego hazardzisty. Można tu pokusić się, iż wszystko, co związane z graniem oraz unikaniem jego destrukcyjnych konsekwencji staje się niejako najważniejszym punktem odniesienia i wartością w życiu osoby uzależnionej;
• kontynuowanie grania pomimo szkodliwych następstw (fizycznych, psychicznych i społecznych), o których wiadomo, że mają związek z tymże graniem, innymi słowy nieracjonalne powtarzanie zachowania, które realnie przynosi nam bardzo konkretne i dostrzegalne straty na różnych płaszczyznach.

Patologiczny hazard jako jednostkę chorobową rozpoznajemy wówczas, gdy w okresie ostatniego roku stwierdzono obecność co najmniej trzech z opisanych niżej sześciu kryteriów. W takim przypadku niezbędne staje się profesjonalne wsparcie, a skuteczną formą pomocy jest psychoterapia uzależnienia od hazardu, która umożliwia stopniowe odzyskiwanie kontroli nad zachowaniem. Dzięki procesowi terapeutycznemu osoba uzależniona uczy się rozpoznawać mechanizmy choroby, odbudowywać zdrowe strategie radzenia sobie i przełamywać przymus grania, co stanowi klucz do trwałej zmiany.

Fazy rozwoju uzależnienia od hazardu

faza zwycięstw

– cechą najbardziej charakterystyczną dla tej fazy jest granie okazjonalne, bez elementów regularnej powtarzalności. Objawem niepokojącym jest tu jednak pojawiające się coraz częściej fantazjowanie na temat efektownych, dużych wygranych, które to wygrane pojawiają się od czasu do czasu w sposób naturalny, powodując silne pobudzenie. Sukcesy oraz towarzysząca im adrenalina motywują grającego do intensyfikowania aktywności, co przejawia się coraz częstszym graniem i podwyższaniem stawek. Grający zaczyna ulegać pierwszej, bardzo masywnej iluzji, wierząc święcie w to, że będzie wygrywać zawsze. I często wygrywa. Osiągnięcie „celu” (wygrana) nie powoduje jednak chwilowego choćby zarzucenia aktywności, wzmagając za to dążenie do jej powtórzenia, podwojenia etc. Ryzykując przy tym coraz większe kwoty. W tym miejscu po raz pierwszy dostrzec już można, iż elementem uzależniającym staje się napięcie związane z graniem oraz swego rodzaju „kontrola” i „moc” związana z pokonaniem maszyny, systemu, zasad prawdopodobieństwa …

faza strat

– grający ryzykując coraz większe kwoty, naraża się na coraz większe straty. Wielka wygrana, w którą nasz bohater mocno wierzy, domaga się zainwestowania coraz większych środków. Marzeniowy optymizm pozwala jednak – w nadziei na ostateczny sukces i wielkie zwycięstwo – przeznaczać na granie pieniądze przeznaczone w założeniu na coś innego (życie, wczasy, pieniądze pracodawcy), czy zaciągać wysokie pożyczki. Przegrana – nawet masywna, nie spełnia już roli czynnika hamującego. Zamiast tego intensyfikuje rozpaczliwe czasem próby odgrywania się. Jeśli zdarzy się wygrana – przeznaczona jest na spłatę długów lub (i to wcale nie rzadko) na dalsze granie. Hazardzista w tej fazie gra już kosztem pracy i domu, kłamie i zaczyna ukrywać swoje granie. Ucieka przed konsekwencjami, które już zaczęły się pojawiać, wierząc święcie i wbrew faktom, że wkrótce nadejdzie „wielka wygrana”.

faza desperacji

– konsekwencje stają się coraz bardziej dotkliwe. Gra pochłania coraz więcej czasu i energii, a kłamstwa, w których funkcjonuje hazardzista, powodują separację od rodziny i przyjaciół, od ludzi w ogóle. Zachwianiu uległ już świat wartości, w którym dążenie do wygranej staje się ważniejsze od wszystkiego innego. W tej fazie często pojawia się utrata pracy. Narastające długi i świadomość swojej sytuacji powodują lęk i panikę. Presja wierzycieli (często związana z realnymi zagrożeniami, wykraczającymi poza sądowe powództwo cywilne) popycha często ku przestępstwom (kradzieże, defraudacje) lub zaciąganiu kolejnych pożyczek i kredytów, stanowiących – z perspektywy zdrowego człowieka – samobójstwo finansowe. Obciążenia tworzą powoli sytuację osaczenia, z którego – wg osoby patologicznie grającej – nie ma już żadnego innego wyjścia poza wielką wygraną. Pojawia się psychiczne wyczerpanie, bezradność, depresja, wyrzuty sumienia, czy wreszcie poczucie winy.

faza utraty nadziei

– kumulacja destrukcji, zarówno psychicznej, finansowej jak i społecznej. Gaśnie wiara w „wielką wygraną”, rośnie świadomość beznadziejności własnej sytuacji. Brakuje koncepcji i kondycji psychicznej na rozwiązanie spiętrzonych problemów Doświadczenia hazardzisty w tej fazie to najczęściej: utrata rodziny, samotność, wzrost zagrożeń, poczucie rozpadu i beznadziejności, myśli i/lub próby samobójcze. Na tym etapie choroby zostają zasadniczo tylko cztery wyjścia: ucieczka w uzależnienie od alkoholu lub leków, w celu uzyskania ulgi, więzienie, śmierć (samobójstwo ewentualnie z ręki wierzycieli) albo zwrócenie się po profesjonalną pomoc.

Jak wygląda profesjonalne leczenie patologicznego hazardu?

Skuteczne leczenie patologicznego hazardu opiera się na indywidualnych metodach pracy z pacjentem, uwzględniających jego historię, motywację i stan psychiczny. Kluczowa jest psychoterapia uzależnienia od hazardu, która pozwala rozpoznać mechanizmy nałogu, zidentyfikować wyzwalacze i odbudować kontrolę nad zachowaniami. Często terapia dla osób uzależnionych od hazardu obejmuje pracę nad przekonaniami dotyczącymi „szczęścia” i ryzyka oraz naukę regulacji emocji. W wielu przypadkach leczenie uzależnienia od hazardu łączone jest z pracą nad innymi trudnościami, takimi jak depresja czy impulsywność. Proces prowadzi do stopniowej odbudowy życia, relacji i stabilności finansowej. Jeśli rozważasz pomoc, konsultacja psychologiczna w Poznaniu może być pierwszym krokiem do trwałej zmiany.

Dodatkowe elementy, które często uwzględnia profesjonalne leczenie:

• analiza wzorców zachowań związanych z obstawianiem zakładów bukmacherskich u operatorów takich jak STS oraz innych platform online i stacjonarnych;
• praca nad ryzykownym korzystaniem z nowoczesnych form płatności, w tym kryptowalut takich jak bitcoiny, które mogą ułatwiać impulsywne i niekontrolowane transakcje;
• identyfikowanie i blokowanie dostępu do aplikacji, serwisów i narzędzi sprzyjających hazardowi (kasyna online, zakłady live, wirtualne automaty, itp.);
• nauka zarządzania budżetem domowym oraz stopniowe wychodzenie z zadłużeń spowodowanych grą;
• wsparcie w odbudowie relacji z bliskimi oraz poprawie funkcjonowania w pracy i życiu społecznym;
• tworzenie indywidualnego planu zapobiegania nawrotom, obejmującego sytuacje wysokiego ryzyka i strategie radzenia sobie z pokusą gry.

Dzięki tak kompleksowemu podejściu pacjent nie tylko ogranicza zachowania hazardowe, ale także uczy się trwałych strategii radzenia sobie ze stresem i napięciem. Terapia wzmacnia poczucie sprawczości i odpowiedzialności za własne decyzje. To proces, który daje realną szansę na długoterminową poprawę jakości życia.

Psychoterapia uzależnienia od hazardu – indywidualna droga do odzyskania kontroli

W naszym gabinecie psychoterapia uzależnienia od hazardu prowadzona jest z poszanowaniem godności pacjenta i w atmosferze pełnego zaufania. Praca terapeutyczna opiera się na podejściach poznawczo-behawioralnych, terapii motywującej oraz elementach terapii schematów, dzięki czemu leczenie patologicznego hazardu jest wielowymiarowe i dopasowane do indywidualnych potrzeb. Wiele osób ma również doświadczenia z innymi nałogami, dlatego w razie potrzeby włączamy wsparcie zapewniające leczenie alkoholizmu w Poznaniu lub leczenie lekomanii w Poznaniu. Regularna psychoterapia indywidualna w Poznaniu umożliwia budowanie zdrowych nawyków, wzmacnianie odporności psychicznej oraz trwałe wyjście z destrukcyjnego cyklu gry. Pacjent stopniowo odzyskuje poczucie wpływu i sensu działania.

Wsparcie specjalisty – pierwszy krok do skutecznego leczenia uzależnienia od hazardu

Każdy proces zmiany zaczyna się od decyzji o skorzystaniu z pomocy. W Gabinetach Specjalistycznych wsparcie zapewnia doświadczony specjalista – psycholog Renata Graduszyńska w Poznaniu, która towarzyszy pacjentowi na każdym etapie powrotu do równowagi. Pierwszym etapem jest konsultacja psychologiczna, podczas której omawiane są objawy i potrzeby pacjenta, a następnie dobierane właściwe formy terapii. Zastosowane metody – w tym psychoterapia uzależnienia od hazardu – wspierają proces odbudowy życia osobistego, emocjonalnego i zawodowego. Dzięki temu leczenie patologicznego hazardu staje się realnym planem działania, a terapia dla osób uzależnionych od hazardu pomaga zatrzymać destrukcyjne zachowania i zapobiec nawrotom. Skontaktuj się z nami i przekonaj się, że kompleksowe leczenie uzależnienia od hazardu daje szansę na odzyskanie stabilności i powrót do zdrowego funkcjonowania.