Psychoterapia depresji u dzieci

Indywidualna terapia dzieci z depresją w Poznaniu to skuteczna forma wsparcia dla najmłodszych, którzy zmagają się z obniżonym nastrojem, utratą zainteresowań i trudnościami w codziennym funkcjonowaniu. Depresja u dzieci i młodzieży często objawia się nie tylko smutkiem, ale także zmianami w zachowaniu, problemami somatycznymi, brakiem energii, trudnościami w nauce oraz wycofaniem społecznym. Wczesne rozpoznanie i indywidualne podejście terapeutyczne pozwala zatrzymać narastające objawy, poprawić samopoczucie dziecka i wspierać jego prawidłowy rozwój emocjonalny oraz społeczny.

Do głównych objawów depresji wśród dzieci i młodzieży należą:

Zmiany w zachowaniu i emocjach:

• wyraźna zmiana w zachowaniu, sposobie bycia,
• pojawienie się apatii, niechęci do podejmowania zadań,
• smutek, przygnębienie,
• rozdrażnienie, wybuchy złości,
• płaczliwość, łatwość popadania w rozpacz,
• niska samoocena, poczucie winy,
• trudności w koncentracji.

Objawy somatyczne:

• bóle brzucha, biegunki, nudności, wymioty,
• bóle głowy, nadmierna potliwość,
• bezsenność lub nadmierna senność,
• utrata apetytu lub spożywanie nadmiernej ilości posiłków.

Zachowania społeczne i szkolne:

• dziecko traci zainteresowanie dotychczasowym hobby lub ulubioną zabawą;
• niechętnie podejmuje kontakty z rówieśnikami, unika spotkań;
• dziecko nie potrafi zorganizować sobie zabawy;
• ma kłopot z nauką nowych rzeczy, zapamiętywaniem;
• u starszych dzieci mogą pojawiać się wagary.

Myśli i zachowania krytyczne:

• zadawanie sobie bólu, okaleczanie się.
• zainteresowanie tematem śmierci i umierania.

Objawy depresji dziecięcej a wiek

Objawy depresji dziecięcej zmieniają się wraz z wiekiem. Młodsze dzieci rzadko mówią o tym, że są przygnębione, smutne, że straciły zainteresowanie światem, dlatego trudno zorientować się, że pod postacią wielu niespecyficznych objawów kryje się depresja. Charakterystyczną cechą dziecięcej depresji są somatyzacje, czyli przejawianie się zaburzeń natury psychicznej w dysfunkcjach ciała – dziecko może mieć biegunki, nudności, bóle brzucha, bóle głowy, często czuje się jak podczas infekcji wirusowej. Jeśli dolegliwości te trwają dłużej, a lekarz pediatra nie znajduje ich organicznego podłoża, psycholog dziecięcy w Poznaniu oceni, czy nie są to oznaki depresji. Zwłaszcza jeśli towarzyszy temu utrata możliwości cieszenia się, odczuwania przyjemności z zabaw, które zwykle sprawiały dziecku radość (dziecko nie podejmuje lubianych aktywności lub szybko je kończy, jakby się nudziło lub odczuwało bezsens zabawy).

Zachowania dzieci i nastolatków z depresją

Poza smutkiem i zniechęceniem bardzo charakterystyczną cechą depresji dziecięcej jest rozdrażnienie, wybuchy złości, łatwość popadania w rozpacz, płaczliwość. Z zaburzeniem koncentracji, powolnością, obniżonym zapamiętywaniem i brakiem energii wiążą się kłopoty w nauce, pogorszenie ocen, co również może być sygnałem występującej depresji u dziecka w wieku szkolnym. U starszych dzieci mogą pojawiać się wagary. U nastolatków bardzo wyraźna jest obniżona samoocena, poczucie bycia nielubianym, nieatrakcyjnym, gorszym od innych, bez szans na powodzenie. Charakterystyczne jest wycofanie z kontaktów rówieśniczych, również izolowanie się od członków rodziny (młody człowiek najchętniej przebywa sam w swoim pokoju).

Nastolatki przestają wykazywać zainteresowanie czymkolwiek, również swoim hobby. Mają kłopot ze zorganizowaniem codziennej aktywności, jakby „bujały w obłokach” albo były zbyt zmęczone lub znudzone, mają trudność z podejmowaniem decyzji. Czasem przejawiają nadmierne zaabsorbowanie tematem śmierci, bywa, że mówią o tym, iż „chciałyby umrzeć”, „nigdy się nie urodzić”, „chciałyby nie żyć”, mają myśli samobójcze, mogą dokonywać samookaleczeń, prób samobójczych. Poza smutkiem, przygnębieniem, doświadczaniem beznadziejności i bezradności czują wewnętrzną pustkę, lęk, napięcie, które nie pozwala się odprężyć. W takich sytuacjach pomocna będzie psychoterapia dzieci i młodzieży w Poznaniu, która pomoże dziecku zrozumieć swoje emocje.

Trudności w rozpoznaniu depresji u nastolatków

Nastolatki w depresji często reagują agresywnie, łatwo się irytują, są nieposłuszne, odczuwają złość. U adolescentów również wyraźne są trudności z nauką. Jeśli młody człowiek nie dostanie w porę odpowiedniej pomocy, bo depresja nie zostanie rozpoznana, problemy będą narastać. Coraz słabsze wyniki w szkole, konflikty z nauczycielami związane ze skłonnością do agresji i zachowań buntowniczych, również nieposłuszeństwo i odsuwanie się od rodziców pogarszają sytuację młodego człowieka i dodatkowo pogłębiają problem.

Rozpoznanie depresji u nastolatków jest z pewnych względów trudniejsze niż u małych dzieci, ponieważ wiele z opisanych objawów łatwo uznać za normalne i typowe dla okresu dojrzewania, kiedy to młody człowiek zmienia się, popada w skrajne emocje, jest skłonny do buntu, impulsywny, przebudowuje swoje relacje z rodzicami. Jeśli cokolwiek niepokoi nas w zachowaniu dorastającego dziecka, trzeba to skonsultować ze specjalistą, który oceni, czy mamy do czynienia z typowym kryzysem adolescencji, czy z poważną chorobą.

Konsekwencje nieleczonej depresji u dzieci i młodzieży

Zawsze ryzykiem nierozpoznanej i nieleczonej depresji jest samobójstwo. Jak podaje prof. Tomasz Wolańczyk – krajowy konsultant psychiatrii dzieci i młodzieży – wzrasta liczba odnotowanych samobójstw wśród młodzieży oraz obniża się wiek, w którym dzieci podejmują próby samobójcze. Nieleczona depresja jest bardzo niebezpieczna, dlatego warto skorzystać z pomocy psychologa dziecięcego. Wśród jej konsekwencji można wymienić brak pasji i zainteresowania światem oraz wzrastanie w poczuciu niskiej własnej wartości, co rzutuje na całe dorosłe życie, a także zwiększa prawdopodobieństwo występowania depresji i innych zaburzeń psychicznych w dorosłym życiu.