Kto to jest psycholog dziecięcy?

Psycholog dziecięcy to osoba z wykształceniem wyższym i dyplomem ukończenia studiów kierunkowych-psychologia. Zajmuje się pomocą związaną z bieżącym problemem, z jakim przychodzi pacjent lub klient. Jego zakres wiedzy i doświadczenie pozwalają mu na podjęcie leczenia zaburzeń i chorób psychicznych dzieci. W zależności od szkoły lub nurtu psychologicznego stosuje w swojej pracy techniki psychologiczne, takie jak np. obserwacja, wywiad, testy, techniki rysunkowe, metafora, bajka

Kto powinien skorzystać z pomocy psychologa dziecięcego?

Z pomocy psychologa powinni skorzystać rodzice dzieci niepokojących się zachowaniem dziecka, np. jego agresją, nieśmiałością, moczeniem się w nocy, niechęcią chodzenia do szkoły lub przedszkola, dziwnymi i nietypowymi opowieściami dziecka o zachowaniu dorosłych, bólami pochodzenia psychosomatycznego.

Kiedy powinno się pójść do psychologa dziecięcego?

Do psychologa dziecięcego powinno się pójść jak najszybciej. Nie można odkładać wizyty, bo każda zwłoka powoduje pogłębienie się napięcia, stresu, bólu. Do jednego problemu może się dołączyć następny i tworzy się piramida. Szybkie umówienie spotkanie ze specjalistą buduje lub pogłębia w dziecku poczucie zaufania do rodziców, świadomość ważności jego osoby i wagę problemu. Zawsze jest czas na zmianę. Pierwsza wizyta u psychologa jest pierwszym krokiem w kierunku zmiany, a cel jest już bliższy o ten jeden zrobiony krok.

Jak rozpoznać czy problem dziecka jest do psychologa dziecięcego?

Po co samemu to rozpoznawać? Czy nie lepiej umówić się chociażby na jedno spotkanie i wspólnie z psychologiem dziecięcym odpowiedzieć na to pytanie? Czasami zdarza się, że psycholog odsyła dziecko do konsultacji zewnętrznej, np. do lekarza pierwszego kontaktu, pediatry, psychiatry, endokrynologa po to, aby wykluczyć inne choroby i zaburzenia. Samodzielna odpowiedź na postawione pytanie to ryzykowna gra ze zdrowiem własnego dziecka.

Czym jest terapia?

Terapia jest rozmową. W trakcie spotkania psycholog zadaje dziecku pytania dotyczące tego jak się czuje, co robi w życiu codziennym, jaka jest jego rodzina, jakie ma pasje i hobby, czy ma kolegów i przyjaciół.. Stara się stworzyć podstawy do tego, aby dziecko mu zaufało, wzmacnia poczucie bezpieczeństwa, dąży do otwartości, prawdomówności i szczerości. Na bazie wzajemnego zaufania można pytać dziecko o to, co się stało, co się z nim dzieje, czy dziecko widzi problem i gdzie znajduje jego źródło.

Czy problem mojego dziecka nie jest zbyt błahy?

Problem dziecka nigdy nie jest zbyt błahy. Rodzice są odpowiedzialni za swoje dzieci. Do nich należy zapewnienie im poczucia bezpieczeństwa, wsparcie w trudnych chwilach, dbałości zdrowie somatyczne i psychiczne. Jest szereg instytucji państwowych dbających o dobro dziecka, jednak to zadanie przede wszystkim spoczywa na rodzicach.